"Nic nie mogło równać się z rozpoczęciem kopania, czasem, kiedy wszystko jest możliwe i nic nie ogranicza potencjalnych odkryć."

Nora Roberts Brightright

Obraz olejny na płótnie - "Słoneczniczki" - taką włąsnie nazwę mają te kwiaty

Sprzedany/Sold

Price/Cena:300 PLN

Sprzedany/Sold

Zobacz również/See also:
Galeria: Obrazy Eli Śliwy

Zobacz również/See also:
Galeria: Obrazy Eli Śliwy

Sprzedany/Sold

Zobacz również/See also:
Galeria: Obrazy Eli Śliwy

15.08.2008 Światło 17.08.2008 Pasmo 21.08.2008 Ciała

23.08.2008 Tworzenie 25.08.2008 Spotkanie

Sprzedany/Sold

Zobacz również/See also:
Galeria: Obrazy Eli Śliwy

Price/Cena:400 PLN

Zobacz również/See also:
Galeria: Obrazy Eli Śliwy

Wkrótce potem Jean-Francois Millet i Gustave Courbet zaczęli bić w akademickie malarstwo realistycznymi obrazami chłopów i robotników. Gdy ten drugi wystawił w 1851 r. dwa swoje dzieła w Salonie Paryskim, nazwano go apostołem brzydoty, brutalem i chamem. Znalazł jednak naśladowców w innych krajach Europy.

W Niemczech był nim urodzony we Wrocławiu Adolph Menzel (szlacheckie von zyskał pod koniec życia), który zazwyczaj uwieczniał pędzlem życie pruskiego dworu królewskiego. Jednak bohaterami jego chyba najbardziej znanego dzieła nie są berlińscy arystokraci, a śląscy robotnicy z walcowni żelaza w Königshütte, czyli dzisiejszym Chorzowie.

1875 r., olej na płótnie, 158 na 254 cm, Alte Nationalgalerie w Berlinie

W płótnie tym zachwyca mnie maestria z jaką Ingres wykonał suknię. Ilekroć na nią patrzę nie mogę uwierzyć, że to tylko obraz. Że zamiast jedwabiu jest tam jedynie olejna farba. A przecież ta suknia krzyczy: Dotknij mnie! Sprawdź jaka jestem delikatna, gładka i tak przyjemnie chłodna.

Chapeau bas, Monsieur Ingres!

1853 r., olej na płótnie, 121,3 na 90,8 cm, Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku (powiększenie)

Pierwszą stroną, którą dziś odwiedziłem (w tej sprawie) była vide.pl - galeria z reprodukcjami wielkich mistrzów (i nie tylko) za dość przystępną cenę. Można u nich także oprawić zamówione reprodukcje.
Zacząłem więc szperać. Oczywiście najpierw trafiłem na stronę z impresjonistami, w końcu to jest "mój nurt", ukochany przeze mnie nie tylko w sztuce, ale i w muzyce (debussy, ach).
Śniadanie Wioślarzy jako pierwsze. Zawsze mi się ten obraz podobał. Ale szukam dalej. Rozczarowany ich zbiorem Rembrandta, odwiedziłem jeszcze Dalego (ale spowszedniał mi, nie "kręci" mnie już tak jak kiedyś), natomiast brak Goi to absolutna granda.
I w końcu, kiedy byłem wciąż bez jakiegoś konkretnego faworyta, postanowiłem odwiedzić Modiglianiego. Wiem o nim bardzo mało, nigdy jakoś specjalnie mnie nie interesował, a ostatnio przewinął się jakieś 3 lata temu, kiedy byłem na wernisażu jakiejś młodej artystki z Częstochowy (nie pamiętam jej nazwiska), której to obrazy określono w folderze jako "wybitnie Modiglianiowskie".
Właśnie dlatego, że nazwisko w światku przecież bardzo znane, a ja nigdy się nim nie interesowałem, zawędrowałem na jego stronę. I oto jest! Portret jego żony, Jeanne Hebuterne. W kolekcji są jeszcze dwa inne obrazy, które specjalnie mnie nie zachwyciły, ale Jeanne... Wyobraziłem sobie miejsce, gdzie "zawisłaby" - kącik, który chcę stylizować na kawiarniany chill out, czyli jakaś sofa, fotel, drewniany stolik i lampa, taka jak we "Wnętrzach" Allena. Zresztą barwy tego obrazu jakoś wyśmienicie pasują mi do koloru ściany. (ps. nie tylko geje potrafią sobie urządzić pokój, do cholery jasnej)

Oto i ona. Ponieważ na Vide jest taka opcja, ustawiłem kolor, który jest dość zbliżony do koloru ściany w moim pokoju. Nie jest to, rzecz jasna, ten sam kolor. Zresztą, możliwe, że w ogóle nie trafiłem i zostałbym bezlitośnie zgnieciony przez wprawne damskie oko, ale póki nie wrzucę fotek pokoju, trzeba mi zawierzyć ;)
Więc mam pierwszy obraz. Podoba mi się niezmiernie, jest niezwykle piękny i przypomina mi moją ciocię z Częstochowy, która zawsze kojarzyła mi się z takim subtelnym pięknem, i właściwie jest podobna do Jeanne.

Potem jednak postanowiłem jeszcze przepatrzyć Van Gogha, o którym przecież swojego czasu sporo czytałem, a kadr przedstawiający konającego w słonecznikach Van Gogha, w białej płóciennej koszuli, z raną od pistoletu, który śnił mi się parę razy, kiedy o Van Goghu czytałem, wykorzystam zapewne kiedyś, może właśnie przy okazji jego biografii.
Zatem Van Gogh i obraz, który zawsze podobał mi się najbardziej:

To Taras kawiarni nocą, wspaniale bliski mnie i moich gustów obraz paryskiej kawiarni, nad którym rozpływałem się parę lat temu. To już obraz numer 2.
Będąc w katalogu Van Gogha, włączyłem też (z czystej ciekawości) kolejną gwiaździstą kompozycję:

Istotnie genialna, gwiaździsta noc, w dodatku z wodą w prawie centralnym punkcie (a więc znów debussy, choć Van Gogh to już przecież nie impresje).
Świetnie, to już 3.

I na samym końcu, na stronie z "gwiaździstą nocą", trochę niżej w rubryce "inne tego samego artysty" (czy jakoś podobnie) włączyłem obraz, który za cholerę mi do Van Gogha nie pasował:

Bo w rzeczywistości nie jest to Van Gogh, ale Edward Hopper "Nighthawks". I muszę przyznać, że obraz ten powoli coraz bardziej mnie hipnotyzuje. Fantastyczny nocny klimat, trochę a la Chinatown, senne amerykańskie miasteczko i nieznajomi sobie ludzie (zapewne mężczyzna dopiero co poznał się z tą kobietą). Bardzo zresztą "filmowa" kompozycja, jakby żywcem wyjęta z filmów Noir z lat 40 (de facto, obraz namalowany został w 1942 roku).  Jeszcze raz - fantastyczny klimat, choć nie bije na łeb wymienionych wyżej pozycji...

I co ja mam zrobić? Nie zamówię przecież wszystkich, bo to by już trochę kosztowało, a poza tym (a raczej przede wszystkim) co za dużo to nie zdrowo. Widziałem mój pokój jako raczej minimalistyczny, jeden obraz byłby w sam raz, dwa to już mała przesada, trzy to zły smak.

Ktoś doradzi?

suszenie makówek

kwiatek z redukcją kolorów

Alfons Mucha to najsłyniejszy czeski malarz. Wielką karierę zaczął dzięki szczęśliwemu trafowi. Studiował w Paryżu i robił ilustracje do czasopism oraz reklam. Przypadkiem był w drukarni, gdy przyszło pilne zamówienie na plakat do nowej sztuki Gismonda z arcysławną wówczas aktorką Sarah Bernhardt. Zlecenie trafiło w ręce Muchy i dwa tygodnie później, 1 stycznia 1895 r., na ulicach miasta zawisł jego plakat. Dzieło wzbudziło sensację i Mucha stał się "etatowym" dostarczycielem plakatów dla Bernhardt.

Przez kolejne 40 lat Mucha zdobił świat plakatami, obrazami, reklamami, ilustracjami, biżuterią i witrażami. Tworzył również scenografie teatralne, a także zajmował się dekorowaniem wnętrz. Jego oryginalny styl stał się kwintesencją secesji i do dziś ma wielu wielbicieli.

Polecam galerię prac Muchy.

Jednak w malarstwie Delacroix było też wiele cech niezgodnych z impresjonizmem. Choćby to, że zazwyczaj mieszał farby na palecie, miast kłaść na płótno tylko barwy czyste, tak by widzowie mieszali je sobie sami, patrząc na obraz.

Jego malarstwo impresjonizmem więc jeszcze nie było, ale wpływ na ten prąd miało przeogromny. Obrazami Delacroix zachwycali się Cèzanne, Degas, Manet, Monet, Renoir, Seurat, Gauguin, van Gogh i wielu innych tuzów impresjonistycznego i postimpresjonistycznego malarstwa.

około 1852 r., olej na tekturze przyklejonej do drewna, 35 na 51 cm, Luwr

Pierwszym artystą, który wsadził obelisk na grzbiet słonia był rewelacyjny włoski rzeźbiarz Gian Lorenzo Bernini. Był on pomysłodawcą i projektantem rzeźby, ale nie wykonawcą.

Obelisk jest dziełem starożytnych egipskich rzeźbiarzy, a słonia wykuł wedle projektu mistrza uczeń Berniniego Hercules Ferrara w 1667 r. Rzeźba stoi na rzymskim placu Santa Maria sopra Minerva*.

Pomysł obarczenia słonia obeliskiem bardzo spodobał się hiszpańskiemu malarzowi Salvadorowi Dali. W 1944 r. umieścił takiego słonia jako drugoplanowego bohatera obrazu "Sen wywołany lotem pszczoły wokół owocu granatu na sekundę przed przebudzeniem", który widzicie na dole. Artysta wzmocnił jednak wyjątkowość wizji wyposażając zwierzaka w przeraźliwie chude i długie "owadzie" nogi.

Trzeba było jednak jeszcze jednego obrazu, by słoń z obeliskiem stał się jednym z najsłynniejszych motywów Dalego. Ten obraz to inspirowane dziełem Hieronima Boscha "Kuszenie św. Antoniego", w którym Dali pokazał już całe stado chudonogich słoni.

Zdjęcie obelisku z placu Santa Maria sopra Minerva (u góry) jest na licencji GNU FDL. Autor: Hans-Gerd Maus-Trauden (powiększenie)

*Podobna rzeźba jest w Grodzisku koło Skały (Jura Krakowsko-Częstochowska). Zdjęcie całości i zbliżenie słonia. Wielkie podziękowania dla Cypriana Vaxo za informację.

Piero di Cosimo ma na swoim koncie kilka dzieł wybitnych oraz całkiem sporo takich, które raczej nie przypadają mi do gustu. Te drugie są zazwyczaj rozbudowanymi scenami o charakterze animalistycznym i mitologicznym (np. "Odnalezienie miodu"). Razi w nich chaos, wielość postaci i ich dziwaczność.

Owe wybitne dzieła to obrazy zupełnie innego typu. Nie ma w nich tłumu, nie ma chaosu. Spośród moich ulubionych trzy są portretami, a jeden co prawda sceną mitologiczną, ale tylko z trójką bohaterów. Najdłużej wpatruję się zawsze w przesycony poetyką portret "Świętej Marii Magdaleny". I dziwię się dlaczego nie zyskał powszechnej sławy.

1505 r., tempera i olej na drewnie, 72,4 na 53,4 cm, Galleria Nazionale w Rzymie